A_ L i t t l e_ S t o r y : " R a n g s i t . . . f l o o d "
ถ้าตัวเลขไม่ผิดพลาดมวลน้ำมหาศาลน่าจะค่อยๆซึมเข้าบ้านผมจนท่วมตั้งแต่วันที่ 13 ตุลา...
จนถึงวันนี้ก็น่าจะประมาณเดือนกว่าๆได้ ที่ผมจะชอบถามยายทุกครั้งที่กลับไปหาว่า...
"ยาย! กินอยู่เป็นไงมั่ง ลำบากป่าวน้ำท่วมเนี่ย?"
แล้วยายผมก็ตอบทั้งๆที่มือกดรีโมทดูละครเกาหลีอยู่ว่า...
"โฮ๊ะ! ลำบากอะไรกินอยู่สบาย ถ้าน้ำ-ไฟ มันไม่ตัดก็ดูหนังเกาหลีได้ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกลูก"
.
.
.
แล้วผมก็ทั้งยิ้มทั้งขำกับคำตอบของยาย
พร้อมกับหันไปมองกับน้องสาว ที่ดูไม่เซ็งไม่เศร้าเอาซะเลยวุ๊ย
แก้ไขครั้งล่าสุดโดย vegeta : 23-11-2011 เมื่อ 13:26 PM
...อย่างว่าแหล่ะครับ น้ำท่วมอย่างงี้จะมีอะไรให้ทำมากมายเชียว
นอกจากออกจากหมู่บ้านไปหาซื้อของมาขาย (บ้านผมเป็นร้านขายของชำอยู่แล้ว)
จะได้มีกำไรงอกเงยเผื่อเอามาใช้ซ่อมนู่นซ่อมนี่ตอนน้ำแห้งแล้ว (เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ )
ซึ่งยายผมเค้าชอบพูดตลอดว่า "บ้านเราท่วมบ้านคนอื่นเค้าก็ท่วม จะไปนั่งเครียดทำไมหาอะไรทำดีกว่า"
...และก็คงไม่ใช้ครอบครัวผมอย่างเดียว ที่ต้องเจอแบบนี้ แต่ถ้าลองไปสัมผัสดูดีๆ
คนแถวนี้เค้ายิ่งออกมาซื้อนู่นซื้อนี่กันมากขึ้น (ของขายเพียบ)
เพราะลำพังนั่งรอรถทหารมาแจกถุงยังชีพอย่างเดียว คงไม่ทันกินกันพอดี
...อย่างไรก็ตาม น้ำท่วมครั้งนี้ ยังอาจจะพัดพาบ้านหลังน้อยๆ
และที่นอนอุ่นๆ ของสัตว์เลี้ยงแสนดีหายไปอีกตะหาก
...วินมอเตอร์ไซต์หมู่บ้านผม เล่าให้ฟังว่าตอนที่น้ำท่วมแรกๆ มีรถเทศบาลคันใหญ่ขับเข้ามา
แล้วประกาศว่า "คันนี้เป็นรถคันสุดท้าย แล้วจะไม่มีใครเข้ามาอีกแล้วนะ!!! "
เท่านั้นแหล่ะ คนที่เหลืออยู่ก็ทยอยหอบของขึ้นรถออกไปกันหมดเลย
เหลือแต่บ้านผม แล้วก็ลูกค้าประจำไม่กี่หลัง...
...ถึงจะมีเรือแทนรถก็จริง แต่การไปไหนมาไหนมันก็ไม่ได้ไวเหมือนแต่ก่อน
พายเรือเข้าออกหมู่บ้าน ยาวนานเป็นชั่วโมง
ถ้าเกิดไม่ได้น้องชายผมคนนี้ ผมคงต้องเดินลุยน้ำจูงเรือเข้าไปที่บ้านแน่นอน...
...ผมโทรถามยายกับน้องๆตลอดว่า "น้ำท่วมแบบนี้มันจะมีกับข้าวให้เรากินเหรอ?"
ไม่น่าเชื่อ! สองฝั่งคลองมีทั้งตลาดสด ของกิน กับข้าว บลาๆ (ขายบนสะพาน)
ก่อนกลับพวกเราก็จะหาซื้ออะไรมาทำกินกันทู๊กที...
...ได้เวลาแล้วก็ต้องกลับไปทำงานตามวงจรซ้ำๆเดิมๆทุกวัน
และก็ไม่ได้มีแต่ผมเท่านั้น บางคนที่บ้านเสียหาย มาดูได้แค่ว่าบ้านอยู่ดีรึปล่าว
แล้วก็ต้องกลับไปตามที่พักชั่วคราว หรือศูนย์อพยพต่างๆ เพื่อรอเวลาต่อไป...
...ดีที่ยังพอมีรถโดยสารรับส่ง เข้าออกตลอดเวลา
ทำให้คนที่อยากจะมา หรือจะกลับได้รับความสะดวกสบาย
ถึงจะน้อยกว่าเดิมหน่อยก็เถอะ...
...สำหรับผมตอนนี้ก็คงต้องนั่งนับวัน
ถ้าถึงวันเสาร์เมื่อไหร่ จะนั่งรถตู้เอาโดนัทมีใส้ไปฝากน้องๆที่บ้านให้ได้
แต่ก่อนอื่น...ลืมไปว่าต้องจัดการกับถุงยังชีพที่รับจากร้านหน้าปากซอยซะก่อน
.
.
.
" ข อ บ คุ ณ น ะ ค รั บ "
ตอบพร้อมอ้างข้อความ
Bookmarks